Tranen van ontroering, oktober 2024

Ik speelde op een huiskamer voor mensen met dementie. Het was een gezellige boel, de mensen die aan de tafel zaten lachten en zongen mee, ze reageerden op Kiki en op elkaar en hadden plezier. Zo ook een mevrouw die meestal wat strak voor zich uitkijkt. Er zat een vrouw naast haar van wie ik inschatte dat het een van de begeleiders was. Ze maakte regelmatig filmpjes toen Kiki in actie was.

Na zo’n 25 minuten rondde Kiki het bezoek aan deze huiskamer af, op weg naar nieuwe ontmoetingen op de gesloten afdeling. De filmende vrouw kwam me achterna en op de gang vroeg ze of ze me mocht omhelzen. Natuurlijk! Een intense knuffel volgde. Ze vertelde dat ze de dochter was van de dame met het normaal strakke gezicht. Ze was érg onder de indruk van wat ze had ervaren met het miMakker bezoek van Kiki. Met tranen in haar ogen vertelde ze dat haar moeder altijd heel erg in zichzelf gekeerd was, maar dat ze haar nu betrokken zag bij wat er gebeurde en zelfs mee hoorde zingen! “Ik ben helemaal ontroerd!” zei ze en de tranen stroomden over haar gezicht. Ze draaide zich om en ging weer naar haar moeder.
Kiki moest dit moment eventjes verwerken voordat ze weer een volgende ontmoeting tegemoet ging. Het blijft bijzonder om te ervaren welke impact een miMakkerbezoek kan hebben.