Kalmeringsmiddel

“Ik denk dat ze het wel leuk vindt. Maar ze is nu wel erg onrustig. Kijk maar even.”

De oudere dame lag trillend op haar bed onder haar deken, toen Kiki de kamer binnen stapte. Kiki neuriede en de dame keek even op. Kiki nam plaats op het voeteind en aaide over de deken waar haar voet onder lag. De begeleiding kwam langs met een kalmeringsmiddel. Ze hielp de dame om rechtop te gaan zitten op de rand van haar bed. Kiki zat naast haar. Ze dronk uit de beker, maar was erg verdrietig. Ze wilde dit allemaal niet en voelde zich ellendig. Kiki voelde haar onmacht en verdriet en mevrouw liet het toe dat Kiki haar arm om haar heen sloeg. Ze begroef haar hoofd in Kiki haar nek en pakte Kiki’s hand. Zo zaten ze een poosje tot ze haar hoofd weer wat oprichtte. Ze keek Kiki aan en er kwam een kleine glimlach. Het trillen was opgehouden. “Ik denk dat het wel weer gaat. Ik wil wel even lopen”. Kiki hielp de dame met haar schoenen aan te trekken en er kwam weer een lachje. De begeleiding gaf haar haar rollator en met elkaar liepen we haar slaapkamer uit. Zij ging met de begeleiding naar de huiskamer om te lunchen en Kiki ging de andere kant uit. De dame draaide zich om: “Kom jij niet mee?” vroeg ze verbaasd. Kiki wees de andere kant op. Toen liep ze naar Kiki, pakte haar hand en zei met een warme stem: “Dankjewel, Dankjewel, Dankjewel!!”. Kiki keek hen na toen ze verder de gang in liepen.

Naderhand zei de begeleidster dat mevrouw daarna heel ontspannen was in de huiskamer. En dat het echt niet het kalmeringsmiddel was geweest die de verandering te weeg had gebracht. Want zo snel werkt dat niet!